Biker – „Brzydko” [RECENZJA]

Po latach odkładania muzycznych pomysłów do szuflady Biker prezentuje swój debiutancki album „Brzydko”. Krakowski twórca łączy na nim stoner rock, post punk, psychodelię i ambient, budując eklektyczną opowieść, w której niedoskonałość staje się świadomym elementem artystycznej wypowiedzi. Więcej w naszej recenzji tego wydarzenia.

Recenzja płyty „Brzydko” – Biker (2026)

Nawet w szeroko pojętej alternatywie pojawiają się projekty mocno eklektyczne, bez jednostronnego zapatrzenia w stronę tego, co mogłoby jednoznacznie kształtować zestaw utworów składających się na cały album. Ważne, by w tym wszystkim nie stracić indywidualnego ducha, wyraźnego sznytu artystycznego i pewnej otoczki, która w jakiś sposób pogłębia klimat całości. Nie jest to łatwe, ale nawet wśród debiutantów zdarzają się zaskakująco dobre wyjątki. Do nich należy Biker i jego płyta „Brzydko”, spajająca w jedną ideę muzyczną wielowątkowe elementy zahaczające o brudny rock, psychodelię, a nawet zimną falę i post-punk, otoczone niepokojącą aurą ambientu.

W utworach łatwo natknąć się na celowe odrzucenie ładnej melodyki. Zamiast niej mamy tu do czynienia z warstwami umyślnie „pobrzydzonych” motywów, które nadają kompozycjom niebanalnego wydźwięku. Zresztą artysta nie kryje swojego zamiłowania do turpizmu, co odciska piętno na estetyce jego materiału. Uwagę przyciąga jednak duża świadomość Bikera w przekazywaniu oszczędnym językiem treści wpisujących się w przyjętą koncepcję. Słychać przy tym sprawność wykonawczą, a nawet techniczną, jeśli chodzi o instrumentarium – nie ma więc mowy o amatorszczyźnie, która mogłaby wywołać poczucie obciachu. Duża w tym zasługa samego twórcy, który wraz z Bartłomiejem „Żercą” Dziadoszem, działającym również pod własnym nazwiskiem, odpowiada za produkcję tego materiału.

Zaskakująca bywa umiejętność łączenia garażowego brudu i niewygodnych – niemodnych – myśli muzycznych z obrazową strukturą opowieści oraz dobitnie podaną interpretacją wokalną, która dopełnia całe przedsięwzięcie (nieco aktorsko wyśpiewany „atomowy kamień”). Artysta przykłada więc dużo wagi do dykcji i wykonawstwa. Ponadto czujemy, że zarówno w tym wymiarze, jak i w muzycznej strategii wszystko zostało należycie przemyślane, a całość niekiedy ociera się o klimat lat 90., a nawet 80. Warto dodać, że obok konkretnie ubranych w wymowny strój utworów znalazły się też mroczne bez partii wokalnych (dogłębnie osadzone w progrocku „psychopolis”). Ciekawe też bywa w wielu miejscach sprzężenie instrumentalne, które przybiera niejednostajną formułę („gruźlica płuc”).

Ten album jest dla wszystkich, którzy czują się zmęczeni produkcjami bazującymi na tych samych schematach, co często jest zauważalne nie tylko w muzyce pop-rockowej, ale też właśnie alternatywnej. I choć sam Biker nie zaprezentował tu niczego odkrywczego, to mamy poczucie, że obcujemy z czymś ważnym, co nawet jeśli miało już gdzieś swoje miejsce, nie jest kopią ani niczym do końca odtwórczym. Dlatego, jeśli nawet „Brzydko” nie wyrwie nas z fotela, to przynajmniej nie znuży czymś, co już po tysiąckroć zostało powielone w ten sam sposób w innych projektach.

rec. Łukasz Dębowski

Biker kontra muzyczna poprawność. Album „Brzydko” już dostępny