„Dajemy sobie trochę przestrzeni na szaleństwo” – Ewa Koc [WYWIAD]

To, co początkowo miało być jednorazową sesją przy okazji gościnnej współpracy Błażeja Króla i Dawida Tyszkowskiego, przerodziło się w większe przedsięwzięcie. Do wspólnego grania dołączyli Kamil Pater, Kuba Staruszkiewicz i Wawrzyniec Topa, a zamiast jednego utworu pojawiły się kolejne. Tak narodził się zespół Ewa Koc. Zapraszamy do lektury naszego wywiadu, w którym artyści opowiadają o początkach projektu, wspólnym tworzeniu i dalszych planach.

Skąd właściwie wzięła się nazwa „Ewa Koc”? Chodzi o Kocewkę, miejsce, w którym nagrywaliście? A skoro tak, to może powinno być „Ewka Koc”?

Błażej Król: „Ewka Koc” brzmi mniej poważnie. A my jesteśmy poważnymi chłopakami (śmiech). No dobra, nie aż tak poważnymi, bo przecież potrafimy się śmiać. Ale z kobietami trzeba uważać!

Czyli może jednak chodzi o jakiś żeński pierwiastek, którego brakowało wam w Waszej zespołowej muzyce?

Błażej Król: Trochę tak. Jest w nas taki czynnik romantyczny, nieco kobiecy. Spotykamy się, rozmawiamy o emocjach, o trudnych chwilach, ale też o tych wesołych.

Wawrzyniec Topa: Z drugiej strony nie chodzi o to, że brakowało nam kobiecego pierwiastka. On po prostu naturalnie się wytworzył. Przyjechaliśmy na Kocewkę, znając się już trochę, ale wcześniej właściwie nie rozmawialiśmy ze sobą tak głęboko. Kamil Pater i Kuba Staruszkiewicz znali się od dawna, ja z Dawidem również rozmawiałem, bo poznaliśmy się kilka lat wcześniej. Nie było jednak tak, że całą piątką siadaliśmy razem i opowiadaliśmy sobie o wszystkim, co dzieje się w naszym życiu. Dopiero tam zaczęliśmy rozmawiać naprawdę szczerze.

A jak w ogóle nazwać potrzebę takiego wspólnego spotkania, tworzenia, nagrywania, a w konsekwencji również grania koncertów?

Dawid Tyszkowski: Dla mnie była to potrzeba buntu, sprzeciwu wobec tego, co dzieje się dookoła w muzyce. Od dawna czułem, że moje priorytety rozmijają się z tymi, które obowiązują w branży. Potrzebowałem dać temu ujście i znaleźć coś zupełnie bezkompromisowego. Tym właśnie stał się dla mnie ten zespół.

Błażej Król: To również bunt przeciwko traktowaniu solisty czy solistki jako najważniejszej postaci całego przedsięwzięcia. To jest przecież trochę przekłamane, bo za osobą występującą jako solista stoi często ogromna grupa ludzi pracujących nad tekstami i muzyką. Tutaj pojawiła się chęć stworzenia czegoś oddolnie, wspólnie z ziomkami, ale bez presji. W dobie solistów to bardzo kuszące i interesujące.

Sami przecież również funkcjonowaliście wcześniej jako soliści, myślę tu przede wszystkim o Błażeju i Dawidzie, którzy cały czas coś nagrywają.

Błażej Król: Tak, ale za każdym artystą stoją ludzie, którzy często są pomijani albo wymieniani małymi literkami. My chcemy czuć się równi, mieć taką samą odpowiedzialność i dzielić się wszystkim na równych zasadach. Choć początkowo zostałem zaproszony do nagrania tylko jednego numeru.

Każdy artysta występujący na scenie ma przecież za sobą muzyków sesyjnych, przyjaciół czy współpracowników. Miałeś kiedyś poczucie, że jako muzyk pozostajesz w cieniu?

Wawrzyniec Topa: Tak i po prostu pogodziłem się z taką rolą. Wiedziałem, na co się godzę, nie zabiegałem o ekspozycję, bo od początku funkcjonowałem raczej na drugim planie, teraz chociażby jako muzyk u Ralpha Kaminskiego. Przez pewien czas wydawało mi się nawet, że w ogóle nie mam potrzeby, żeby to zmieniać. Ta potrzeba jednak przyszła. Zrodziła się przede wszystkim dzięki Dawidowi. Przypomnieliśmy sobie, że u źródła tego wszystkiego była nasza rozmowa, kiedy zostałem zaproszony do współtworzenia najpierw jednej piosenki, która miała powstać podczas tamtego wyjazdu. Powiedziałem Dawidowi, że chciałbym znowu zacząć robić muzykę.

Właściwie od tego wychodziłem. W liceum i na początku studiów zakładałem zespoły – najpierw rockowe, później jazzowe, bo studiowałem jazz. Następnie pojawił się duży, rapowo-nowoczesny projekt, zresztą bardzo piękny, który jednak się skończył. Miałem później pewien przestój. Grałem już tylko jako muzyk sesyjny, nie biorąc na siebie odpowiedzialności ani autorstwa. Trochę mnie to zmęczyło. Chciałem znowu funkcjonować w pełni jako artysta.

Czyli było to również poszukiwanie własnej drogi muzycznej?

Wawrzyniec Topa: Myślę, że tak.

Błażej Król: We Wawrzyńcu zawsze to było. On jest szalenie twórczy i pomysłowy. Wystarczyło tylko odkręcić kurek i nastawić go w odpowiednim kierunku. Wszystko poleciało samo. Cały czas to w nim było, tylko czekało na guzik, który ktoś musiał nacisnąć.

Wawrzyniec Topa: Chłopcy cały czas wciskali ten guzik. Na początku byłem trochę zastany, a potem jakoś to poszło.

Ciekawe, jaki wpływ możecie mieć na siebie nawzajem. Chyba sami nie wiedzieliście, że możecie tak na siebie oddziaływać?

Błażej Król: Ja się tego nie spodziewałem. Jechałem tam z myślą, że mam po prostu jakieś zadanie do wykonania. Okazało się, że rzeczywiście je mam – założyć zespół z chłopakami. Wcześniej przecinaliśmy się, rozmawialiśmy, ale jakoś tak się mijaliśmy. Może po prostu czekaliśmy na ten moment. Tak bardziej transcendentalnie mówiąc – to na nas czekało.

Można powiedzieć, że gracie muzykę, za którą sami tęskniliście, której wam brakowało? Mam wrażenie, że chcieliście odejść od tego, co obecnie dominuje w głównym nurcie.

Błażej Król: Dobrze mówisz. To trochę kontrapunkt wobec tego wszystkiego, co jest produkowane, szlifowane, a najlepiej jeszcze tworzone za pośrednictwem komputerów i sztucznej inteligencji. My nagrywamy na taśmę. Robimy wszystko na odwrót, a do tego sami sobie utrudniamy. Mogliśmy przecież podpisać ten materiał własnymi nazwiskami i łatwiej byłoby go sprzedać. Ale coś nas kręci w tym, że wybieramy trudniejszą drogę.

Wawrzyniec Topa: To chyba było po prostu przekierowanie celu – od tego, co powinniśmy robić, do tego, czego naprawdę chcemy. Zaczęliśmy robić to, na co mamy ochotę.

Dla ciebie Błażej nie jest to zupełna nowość, bo wcześniej również działałeś w zespołach – niektórzy pamiętaj chociażby Kawałek Kulki.

Błażej Król: Tak, zaczynałem od grania zespołowego. To jest organiczne muzykowanie i wspólne tworzenie, które uwielbiam.

W pewnym sensie zataczacie więc koło, a Dawid rozpoczyna tę drogę.

Dawid Tyszkowski: Tak, zespół mi na pozwolił poznać proces tworzenia z innej strony.

Wawrzyniec Topa: Co ciekawe, jedynie Dawid zanim przyszedł z producentem pracować do studia nagrań, to nigdy wcześniej nie grał koncertów.

Błażej Król: A pierwszym słowem, jakie powiedział, to było: auto! Chciał być przecież rajdowcem (śmiech).

Wspomnieliście, że początkowo miał powstać tylko jeden utwór. Co się wydarzyło, że ostatecznie uznaliście, że nie będzie to jednorazowa współpraca, lecz coś znacznie większego?

Błażej Król: Może zadecydowała ciekawość i radość poznawania kolejnych osób. Chcieliśmy sprawdzić, co wydarzy się dalej, co wymyślimy razem z tymi chłopakami. Do tej pory nie wiemy, jak to wszystko się skończy. Trzeba przecież sprzedać bilety na koncerty, ktoś musi na tym zarobić, są też ludzie, którzy wydają tę muzykę. Nie było jednak żadnej kalkulacji. Bardziej chodziło o chęć sprawdzenia, co będzie dalej. No i tak poszło.

Sama Kocewka to zresztą miejsce szczególne.

Dawid Tyszkowski: Tak, to rodzinne miejsce, mocno związane z Kamilem Paterem. Ojciec i dziadek Kamila się tam urodzili. Do niedawna trudno było w ogóle nazwać to studiem, bo nie panowały tam szczególnie profesjonalne warunki. Była to raczej bardzo inspirująca przestrzeń, w której Kamil zaczął gromadzić coraz więcej sprzętu i zapraszać ludzi. Po naszej płycie stoi tam już „pięciogwiazdkowy hotel”. Teraz to rzeczywiście studio.

Wawrzyniec Topa: Samo miejsce rzeczywiście jest bardzo inspirujące.

Muzycy często mówią, że dobrze jest wyjechać gdzieś razem, zamknąć się na kilka dni i pracować z dala od codzienności. W ten sposób powstawały przecież znakomite albumy różnych zespołów. U was również tak się stało, choć początek nie był chyba aż tak zaplanowany.

Błażej Król: Tak, ale to miejsce nas wezwało.

Dawid Tyszkowski: Stąd też ostatecznie wzięła się nazwa. Chcieliśmy oddać temu miejscu honory – za to, że nas tam sprowadziło i zainspirowało do napisania płyty.

fot. okładka płyty

A samo zbieranie pomysłów i komponowanie odbywało się na bieżąco? Ktoś budził się rano z nowym pomysłem i mówił zróbmy coś nowego?

Błażej Król: Pracowaliśmy przede wszystkim na miejscu. Nie działaliśmy zdalnie. Staraliśmy się tam zaczynać i – jeśli to było możliwe – również kończyć poszczególne rzeczy.

Dawid Tyszkowski: Miałem nawet taki okres, kiedy pomiędzy naszymi spotkaniami właściwie nie potrafiłem niczego napisać. Energia zespołowa, która tworzyła się na Kocewce, była dla mnie bardzo dużym impulsem i źródłem inspiracji.

Wawrzyniec Topa: Obraliśmy sobie zresztą konkretny schemat. Nie siadaliśmy od razu w reżyserce i nie pracowaliśmy nad gotowymi pomysłami. Pierwszym etapem naszego trzydniowego twórczego zjazdu był jam, który nagrywaliśmy. Ustawialiśmy instrumenty i przez trzy, cztery godziny po prostu graliśmy. Była to improwizacja, bez wcześniejszych ustaleń. Następnego dnia, rano albo około południa, siadaliśmy i słuchaliśmy całego nagrania. Zaznaczaliśmy ciekawe fragmenty, zbieraliśmy je i zaczynaliśmy nad nimi pracować. W ten sposób powstała cała płyta.

Czyli dlatego zależało wam również na tym, żeby materiał zarejestrować „na setkę”?

Błażej Król: To konsekwencja całego sposobu działania. Chcieliśmy wszystko robić samodzielnie i nie ułatwiać sobie pracy.

Wawrzyniec Topa: Poza tym, nieskromnie mówiąc, umiemy to zrobić. Jesteśmy w stanie zagrać piosenki od początku do końca tak, żeby mogły zostać zarejestrowane na album. To jest pewien atut i dodatkowa wartość tej płyty.

Wcześniej nie pracowaliście w ten sposób?

Błażej Król: Są różne drogi. Ja od dłuższego czasu tak nie pracowałem. Przy dużych produkcjach często pojawia się potrzeba wygładzania wszystkiego. Tutaj najważniejsze było dobro piosenki.

Dawid Tyszkowski: Kiedy myślę o swojej niedalekiej przeszłości, widzę, że właściwie wszystko prowadziło mnie w tym kierunku. Wcześniej zrobiłem płytę z Kubą i Kamilem – mój poprzedni solowy album, który również opierał się na podobnej koncepcji. Większość rzeczy powstawała bardzo organicznie, podczas wspólnego grania na instrumentach.

Później, już po tamtej płycie, miałem moment, w którym zastanawiałem się, czy będę potrafił stworzyć coś bez nich. Czy jestem dobry dlatego, że z nimi pracuję, czy sam również czegoś się nauczyłem? Wtedy napisałem z Piotrkiem Odeszewskim, moim dobrym kolegą i artystą, utwór „Czerwiec”. Po raz pierwszy przyszedł mi do głowy pomysł, żeby zrobić coś zupełnie na odwrót: nagrać wszystko „na setkę”, razem z wokalami, tak żeby było jak najbardziej żywe i brudne. Aranż przygotowaliśmy z moim zespołem, z którym wcześniej graliśmy tylko na żywo. Wtedy również pojawił się Wawrzek.

Z czasem zaczęło mi się to wszystko w głowie układać. Moje oczekiwania wobec muzyki znalazły w Ewie Koc swoje miejsce.

A co sprawiło, że ostatecznie zdecydowałeś się na dalszą współpracę z Błażejem?

Dawid Tyszkowski: Ja zawsze byłem fanem jego muzyki i nie zrażałem się jego niechęcią, że coś nam się wcześniej nie udało zrealizować.

Błażej Król: Tak, bo trzeba zacząć od tego, że wcześniej były już próby współpracy, ale z mojej winy zawsze coś się wysypywało. Nie odpisałem, zapomniałem, coś zawaliłem. W końcu zacząłem wręcz unikać Dawida, bo bałem się, że mi strzeli po ryju. Zaprosiłem go kiedyś do czegoś, a potem sam o tym zapomniałem. Kiedy się spotkaliśmy, musiałem go przeprosić. Jestem ignorantem, ale życie pokazuje, że można być ignorantem, a ono i tak ładnie poprowadzi człowieka. Co ma wisieć, nie utonie.

Zresztą sam robisz bardzo dużo muzyki. Ukazuje się sporo twoich płyt, a kolejna również nie tak dawno miała premierę.

Błażej Król: Tak, robię dużo rzeczy. Nie mam problemu z pisaniem piosenek. Czasami nawet trochę mnie to martwi, bo podejmuję decyzje bardzo szybko, bez długiego zastanawiania się. Jest w tym coś kompulsywnego, taki strumień świadomości. To jest dla mnie ważne i w pewnym sensie się temu poddaję. Staram się jednak wybierać rzeczy wartościowe.

Dużo tego powstaje również dlatego, że lubię dzielić się muzyką. Kiedyś wydawałem jej jeszcze więcej, czasami nawet trzy płyty rocznie. Działałem jednak na mniejszą skalę. Kiedy wypuszczałem dwieście egzemplarzy kasety czy płyty CD, nic się nie kanibalizowało. Teraz częściej słyszę, że kolejne wydawnictwa mogą sobie nawzajem odbierać uwagę.

W pewnym sensie Ewa Koc może więc przesłaniać wasze solowe projekty i płyty, które ukazały się niedawno. Czy nie ma w tym trochę strzelania sobie w kolano?

Błażej Król: Skoro te dzieci się rodzą, to dawajmy je do szkoły. Nie będziemy przecież trzymać ich w domu, w piwnicy. Tym bardziej jeśli to są piękne piosenki.

Funkcjonujecie tym razem w zespole, w którym jest dwóch wokalistów: jak decydowaliście, kto powinien zaśpiewać konkretny utwór?

Błażej Król: Może jesteśmy nudni, ale nie było w tym jakiejś wielkiej filozofii. Miałem nawet taki moment, że podobało mi się, iż nie muszę śpiewać tak dużo. Dobrze czułem się w drugiej linii, bardziej z tyłu. Jako osoba stojąca gdzieś w ostatnim rzędzie i krzycząca do mikrofonu.

Potrafimy to między sobą rozdzielić. Każdy dostaje swój fragment, większy albo mniejszy. Wydaje mi się, że ostatecznie są one dość równe, tak żeby każdy mógł pokazać siebie.

Od początku mówicie, że właśnie ta równość była dla was ważna. A jak wyglądało wspólne pisanie tekstów?

Błażej Król: Prosto. Zaczynam zwrotkę, piszę ją, a potem Dawid bierze tekst i mówi: „Okej, to ja pójdę w tę stronę”. Zaczyna pisać swoją część i nagle widzimy, że całość zmierza w konkretnym kierunku. Wtedy może dopisujemy wspólnie trzecią zwrotkę albo wymieniamy się fragmentami. Czasami działa zasada zwrotka–refren, a czasami po prostu się zamieniamy.

Dawid Tyszkowski: Podpowiadaliśmy sobie. Błażej rzucał jakiś wers do przemyślenia, ja mówiłem, co o nim myślę i co ewentualnie zrobiłbym inaczej. Ostatecznie dochodziliśmy do wspólnych wniosków. Dużo było w tym szczęścia, że od razu tak dobrze się zgraliśmy. Z doświadczenia wiem, że współpraca nad tekstami, które są przecież bardzo osobistą częścią całego procesu, wcale nie musi być oczywista. My po prostu się uzupełnialiśmy.

Błażej Król: Z zewnątrz może się to wydawać bardziej skomplikowane, niż jest w rzeczywistości. Kiedy spotykasz osobę, która może zupełnie inaczej podchodzić do wielu spraw, ale znajdujecie wspólny język albo jakiś klucz do rozmowy, nagle okazuje się, że z tego dialogu może powstać tekst.

Wawrzyniec Topa: Ważne są też otwartość i cierpliwość. Nikt nikogo nie poganiał. Mieliśmy czas, żeby skończyć utwory. Nie musieliśmy zamykać wszystkiego w określonej liczbie godzin sesji. Po prostu korzystaliśmy z czasu.

Dawid Tyszkowski: Żaden z nas – i całe szczęście – nie miał blokady przed wysłuchaniem czyjegoś pomysłu, który mógł wprowadzić zmiany do tego, co sam wymyślił. Nikt nie zakładał, że jego propozycja jest najlepsza i nie ma możliwości jej zmodyfikowania. Zawsze była przestrzeń na dialog, zarówno w tekstach, jak i w muzyce. To było bardzo ważne.

Czy jest na płycie utwór, który przeszedł największą metamorfozę – od pierwszego pomysłu do ostatecznej wersji?

Błażej Król: W zasadzie każdy miał trochę inny początek. Przewodnie riffy, zarówno te na gitarze basowej, jak i riffy Kamila, były analizowane. Szukaliśmy odpowiedniego miejsca dla poszczególnych dźwięków, żeby nasze instrumenty i głosy nie przytłaczały całości. Cały czas trwała więc praca nad aranżacjami, ale zawsze z myślą o dobru piosenki.

Dawid Tyszkowski: Ostatecznie utwory często brzmią inaczej niż na demówkach. Te pierwsze wersje nagrywaliśmy na Kocewce, natomiast właściwy materiał powstał w Pine Records, gdzie mieliśmy znacznie bardziej profesjonalne warunki do pracy.

Wawrzyniec Topa: Wydaje mi się, że tytułowy utwór „Nie ma lepszego świata niż ten” bardzo się zmieniał. Było w nim dużo różnych rozwiązań.

Błażej Król: „Zabierz mnie” również się zmieniło.

Dawid Tyszkowski: Ponieważ materiał opiera się na graniu na żywo, demówki naturalnie się zmieniały. Nie jesteśmy w stanie dwa razy oddać dokładnie tej samej emocji. Pierwsze wersje powstawały często w dużej euforii, kiedy dopiero wymyślaliśmy dany fragment. Później, podczas pracy nad płytą, wszystko wychodziło już bardziej stonowane. Mam w głowie kilka takich sytuacji, kiedy czułem, że utwór bardzo mocno osadził się w naszych głowach. Nie ma już tej samej ekscytacji, kiedy grasz go pięćdziesiąty raz i znasz każdy dźwięk, wiesz, w którym momencie powinien wybrzmieć.

Wawrzyniec Topa: Uważam, że wiele zmieniało się na lepsze. To, o czym mówi Dawid, bywa na początku po prostu niechlujnością zarejestrowaną na szybko, do której przyzwyczajamy się podczas pracy nad demówkami. Później materiał ewoluuje, ale raczej w dobrą, jakościową stronę. Staje się też bardziej zrozumiały dla słuchacza.

Dawid Tyszkowski: Ta początkowa niechlujność może nas ekscytować, bo pamiętamy okoliczności, w jakich powstawała. Jednocześnie sprawia jednak, że piosenka bywa niezrozumiała dla kogoś, kto nie siedział wtedy z nami w studiu i nie przeżywał tej samej ekscytacji podczas grania.

Do tej pory graliście głównie na festiwalach i plenerowych wydarzeniach, a teraz przenosicie się do klubów. To chyba zmieni sposób odbioru tej muzyki?

Dawid Tyszkowski: Mam wrażenie, że koncerty są dla mnie pełną wersją tej płyty. Na materiale studyjnym mamy jedynie pewien zapis tego doświadczenia. W głowie bardzo mocno pamiętam brzmienie tych utworów na żywo, ponieważ przez cały rok je graliśmy i słyszeliśmy z pieców oraz głośników. Czujesz to na skórze. Kiedy słucham albumu na słuchawkach, czasami mam wrażenie, że czegoś mi brakuje. Właśnie tej koncertowej energii. Dlatego granie kolejnych koncertów będzie świetną sprawą.

A czego nauczyło was wspólne granie? Każdy z was ma przecież doświadczenia z różnych zespołów. Wyciągnęliście z tego jakąś lekcję dla siebie?

Błażej Król: Że dobra muzyka zwycięży. Prawdziwa muzyka zwycięży. Można znaleźć się w sytuacji, w której ktoś robi za ciebie właściwie wszystko, a ty wychodzisz na scenę i tylko sygnujesz to swoim imieniem i nazwiskiem. Ale wydaje mi się, że tutaj chodzi o coś więcej. Zostaje relacja, nasze spotkanie. Mam wrażenie, że ono będzie trwało dłużej niż dźwięki, które wspólnie gramy.

Czy zarejestrowaliście więcej materiału? Przy takim sposobie pracy, kiedy spotykacie się i wspólnie gracie, naturalnie powinno powstawać więcej pomysłów.

Błażej Król: Nie ma tego aż tak dużo. To raczej pocztówki z naszych spotkań, zdjęcia i fragmenty wspólnie spędzonego czasu, które zostały zarejestrowane. Wybraliśmy właśnie te rzeczy.

Dawid Tyszkowski: Myślę, że udało nam się skrystalizować najlepsze pomysły z tego pierwszego, rocznego procesu. Nie zostało wielu świetnych utworów, które celowo schowaliśmy.

Błażej Król: Ale mamy już nowe kompozycje. Ponownie spotkaliśmy się, żeby przygotować więcej materiału na koncerty, więc pojawią się zupełnie premierowe rzeczy podczas występów na żywo. Będą też covery. Możemy zagrać coś na przykład z repertuaru Dżemu? Kto wie (śmiech).

Ewa Koc nie lubi piosenek z angielskim tekstem. Z czego to wynika?

Błażej Król: Myślę po polsku, więc śpiewanie w innym języku nie zawsze przychodzi mi naturalnie. Próbowałem kilka razy, może dwa, może trzy, ale nie miałem z tego żadnej przyjemności. Może gdybym myślał po angielsku, wyglądałoby to inaczej. Być może młodzi artyści dzisiaj myślą już w tym języku. Mam jednak wrażenie, że wiele osób wybiera angielski, bo łatwiej zaśpiewać „I love you” niż „kocham cię”. Po polsku trzeba czasem znaleźć własny sposób, żeby powiedzieć coś równie prostego, a jednocześnie nie popaść w banał.

A kiedy wracacie do swoich wcześniejszych tekstów, potraficie ocenić, jak bardzo zmieniliście się jako autorzy? Zdarza się wam myśleć, że dzisiaj napisalibyście coś zupełnie inaczej?

Błażej Król: Widzę błędy i chciałbym nie tyle być lepszy, ile być inny. Wybierać inne rozwiązania, szukać nowych sposobów.

Dawid Tyszkowski: Dla mnie najważniejszą funkcją pisania tekstów zawsze było opowiedzenie o czymś, co naprawdę leży mi na sercu. Nie zastanawiałem się, co stanie się z tym później ani kto będzie to czytał. Może to trochę egoistyczne, ale muzyka zawsze służyła mi do radzenia sobie z emocjami. Lubię, że tak jest. Wydaje mi się to uczciwe wobec samego siebie, bo nie potrafię się oszukiwać.

A jak patrzysz z perspektywy czasu na swoje pisanie tekstów? Czy coś byś dzisiaj w nich zmienił?

Dawid Tyszkowski: Tak! Zareagowałem entuzjastycznie, bo mógłbym wymieniać wszystkie swoje kiepskie teksty. Bardzo wiele rzeczy jest ich z początku mojej drogi. Dzisiaj nie potrafię na nie patrzeć.

Błażej Król: Ja też mam takie fragmenty, śpiewałem na przykład: „wykorzystam Cię jak zlew, ty mnie zresztą też”.

Dotarcie do słuchacza nie jest dziś łatwe. Muzyki jest bardzo dużo, nieustannie pojawiają się nowe rzeczy, a do tego dochodzą inne bodźce. Coraz trudniej skupić się na jednym albumie, tymczasem muzyka wymaga uwagi. Co może zatrzymać odbiorcę przy waszej płycie?

Wawrzyniec Topa: Na pewno jest to muzyka energetyczna. Całościowo. Ta płyta jest również dość tematyczna. Prowadzi przez różne etapy i emocje, żeby na końcu zostawić słuchacza z jakąś iskrą nadziei.

Błażej Król: A jednocześnie dajemy sobie trochę przestrzeni na szaleństwo. Możemy pobyć bohaterami, których sami sobie wymyśliliśmy, wyjść poza własne muzyczne realia i na chwilę stać się kimś innym. Ja również czuję się inaczej na scenie, kiedy jestem z chłopakami. Zachowuję się trochę inaczej niż w swoich solowych sytuacjach, chociaż może nie jest to jakaś skrajna różnica. Mam jednak wrażenie, że za każdym razem jestem debiutantem, jakbym zaczynał od początku.

Czyli co dalej z Ewą Koc? Koncerty i sprawdzanie, dokąd was to zaprowadzi?

Błażej Król: W dzisiejszych czasach trzeba zobaczyć, co będzie dalej. Bezmyślne rzucanie się na głęboką wodę i granie za wszelką cenę może przynieść sporo nerwów. Z drugiej strony podskórnie wierzymy, że uda nam się koncertować. Mówię „uda”, bo to wcale nie jest takie proste. Wymyślenie czegoś i nagranie muzyki to jedno, ale potrzebni są jeszcze ludzie, którzy będą chcieli tego słuchać. Bez odbiorców, którzy słuchają tę muzykę, bylibyśmy tylko filmem puszczonym w pustej sali kinowej.

Rozmawiał: Łukasz Dębowski