Wiele osób zwróciło uwagę na Wilki dopiero przy wielkich przebojach z okresu „Baśki” i „Bohemy”. Nie wszyscy pamiętają twórczość Roberta Gawlińskiego z początkowych lat działalności zespołu. Na szczęście cała rzesza fanów z nostalgią wspomina czasy młodości i tamte piosenki, które ubarwiły świat młodego, powoli wkraczającego w świat edukacji człowieka.
Po latach od premiery debiutancki album Wilków, zatytułowany po prostu „Wilki”, wciąż pozostaje jedną z najważniejszych pozycji w dorobku zespołu Roberta Gawlińskiego. To płyta, której trudno przypisać jednoznaczną przynależność gatunkową, a jej różnorodność sprawia, że nawet dziś nie traci nic ze swojej atrakcyjności. Z okazji 26. rocznicy wydania albumu, w maju 2018 roku ukazała się kompilacja „26/26” (Universal Music Polska), na której znalazły się również nagrania z początkowego okresu działalności grupy.
Robert Gawliński wraz z zespołem stworzył materiał wymykający się prostym klasyfikacjom. Rockowa energia sąsiaduje tu z melancholią, subtelnością i bardziej nastrojowymi rozwiązaniami, a poszczególne kompozycje nie tracą przy tym własnego charakteru. Album otwiera „Eroll” – tajemniczy, nieco intrygujący utwór, który od pierwszych dźwięków przykuwa uwagę i zachęca do dalszego odkrywania tej muzycznej opowieści. Kompozycja zadebiutowała na 16. miejscu Listy Przebojów Programu Trzeciego.
Prawdziwym przełomem okazał się jednak kolejny singiel – „Son of the Blue Sky”, który stał się jednym z największych przebojów w historii bandu i zapoczątkował prawdziwy fenomen popularności Wilków. Utwór rozpoczyna się subtelną partią gitary akustycznej, by stopniowo nabierać rozmachu, a jego anglojęzyczny tekst nadaje całości dodatkowego charakteru. Piosenka dotarła na szczyt Listy Przebojów Trójki, zrzucając z pierwszego miejsca „Barcelona” Freddiego Mercury’ego, i przez cztery notowania utrzymywała się na podium. Teledysk zrealizował Kuba Wojewódzki, a klip był prezentowany również przez brytyjską stację MTV. Warto podkreślić, że w historii polskiej muzyki rozrywkowej niewiele jest przebojów z angielskim tekstem, które osiągnęły podobną popularność. Wilkom udało się stworzyć kompozycję, która nie tylko przekroczyła językowe bariery, ale też na trwałe zapisała się w świadomości słuchaczy.
W listopadzie 1992 roku na Liście Przebojów Trójki zadebiutował „Aborygen” – utwór napędzany dynamicznym rytmem, w którym istotną rolę odgrywa gitara rytmiczna. Już po tygodniu dotarł na pierwsze miejsce, utrzymując pozycję lidera przez cztery kolejne notowania. Na albumie nie brakuje również bardziej bezpośrednich, rockowych akcentów, czego dobrym przykładem są „Amiranda” i „Glorya”. Ciekawostką jest fakt, że pierwsza zwrotka „Amirandy” zawiera cały tekst „Czardasza” – utworu napisanego przez Gawlińskiego w czasie jego działalności w zespole Madame (1982–1986).
Jednym z najbardziej poruszających momentów albumu jest bez wątpienia „Eli lama sabachtani”. To kompozycja przesycona melancholią, której atmosfera potrafi wywołać autentyczne wzruszenie. Opowieść o utraconej miłości zyskała dodatkowy wymiar dzięki inspiracji biblijnej. Pomysł na utwór narodził się podczas rozmów Gawlińskiego z przyjacielem zafascynowanym Biblią, a sam tytuł nawiązuje do słów Chrystusa wypowiedzianych na krzyżu: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”. To jeden z najpiękniejszych utworów w dorobku Wilków, co znalazło również odzwierciedlenie na Liście Przebojów Trójki, gdzie dotarł do drugiego miejsca. Teledysk do kompozycji ponownie zrealizował Kuba Wojewódzki.
Przedostatnia na płycie „Z ulicy Kamiennej” to utwór, który wymyka się zwyczajowym recenzenckim opisom. Najlepiej pozwolić mu wybrzmieć w samotności, bez pośpiechu i zbędnych rozproszeń. To jedna z tych kompozycji, do których chce się wracać natychmiast po zakończeniu odsłuchu. Zawiera w sobie esencję wrażliwości Roberta Gawlińskiego z początkowego okresu jego twórczości – głębokiej, nieoczywistej i pozbawionej artystycznej kalkulacji. Jest w niej coś przejmującego, trudnego do uchwycenia słowami, a jednocześnie niezwykle prawdziwego. Być może właśnie dlatego ten utwór pozostawia po sobie tak silny emocjonalny ślad.
Album zamyka „Uayo” – kompozycja, w której miłość i smutek zostają przedstawione jako uniwersalne doświadczenia, niezależne od statusu materialnego czy życiowej pozycji człowieka. Szczególną uwagę zwracają instrumenty perkusyjne, nadające całości egzotycznego kolorytu i wyróżniające ją na tle pozostałych nagrań.
O skali popularności debiutu Wilków świadczą nie tylko wyniki na listach przebojów, ale również imponujące nakłady sprzedaży. Album rozszedł się w oficjalnej dystrybucji w ponad 300 tysiącach egzemplarzy, zdobywając status podwójnej platynowej płyty. Szacuje się przy tym, że liczba nielegalnych kopii mogła sięgnąć nawet miliona, co pokazuje skalę zainteresowania muzyką zespołu, ale zarazem przypomina o wymiernych stratach, jakie piractwo przyniosło jego twórcom. Warto również wspomnieć o reedycji z 2012 roku, wzbogaconej o dodatkowy materiał, w tym wersje demo wybranych kompozycji.
Część informacji została zaczerpnięta z oficjalnej strony internetowej zespołu a także wkładki do płyty.
Adrian Kaczmarek
1. Eroll
2. Nic zamieszkują demony
3. Son of the blue sky
4. Amiranda
5. Rachela
6. Beniamin
7. Glorya
8. Aborygen
9. Eli lama sabachtani
10. Z ulicy Kamiennej
11. Uayo
12. Amiranda (Abbey mix)
13. Glorya (Abbey mix)
14. Beniamin (Abbey mix)
15. Son of the blue sky (Abbey mix)

![Oskar Rzążewski – „Hive” [RECENZJA]](https://polskaplyta-polskamuzyka.pl/wp-content/uploads/2026/10/Oskar-Rzazewski-HIVE.jpg)



Dodaj komentarz