10 listopada ukazał się nowy album Beaty Szałwińskiej „9 Preludiów op. 1”, poświęcony wczesnej twórczości fortepianowej Karola Szymanowskiego. Polska pianistka sięga po dziewięć miniatur napisanych przez kompozytora na przełomie XIX i XX wieku, odkrywając ich emocjonalną głębię, liryzm i zapowiedź indywidualnego języka twórcy.
Wydawnictwu luksemburskiej wytwórni Luxembourg Classics towarzyszy oprawa graficzna inspirowana portretem Szymanowskiego autorstwa Stanisława Ignacego Witkiewicza, znanego jako Witkacy. Album ukaże się na winylu, CD oraz w serwisach cyfrowych.
„9 Preludiów op. 1” Karol Szymanowski napisał w latach 1899–1900, mając zaledwie siedemnaście lat. Utwory opublikowano w 1906 roku i stanowią one istotny zapis początków jego drogi kompozytorskiej. Choć młody twórca pozostawał wówczas pod wpływem tradycji romantycznej, fortepianowe miniatury zdradzają już bogactwo harmoniczne, wyrazisty liryzm i umiejętność budowania nastroju. Beata Szałwińska dostrzega w każdym preludium odrębną osobowość, a cały cykl traktuje jako zbiór muzycznych opowieści, w których subtelność przeplata się z dramatyzmem.
– Gram muzykę Karola Szymanowskiego, bo jest piękna. Nie ma w tym żadnej skomplikowanej odpowiedzi. Tak jak w przypadku innych utworów, po które sięgam, przemawia do mnie w szczególny sposób. Chciałabym, żeby słuchacze mogli sami doświadczyć tego piękna – mówi Beata Szałwińska.
Artystka zwraca uwagę na emocjonalny wymiar kompozycji, w których słyszy zarówno inspiracje Chopinem i Aleksandrem Skriabinem, jak i indywidualną wrażliwość Szymanowskiego. – Jestem zachwycona tymi preludiami od lat i uwielbiam je grać. To niesłychanie przejmująca, bogata i emocjonalna muzyka. Każde preludium odczuwam trochę inaczej, jak osobną opowieść. Słychać w nich wpływy Chopina i Aleksandra Skriabina, ale już tutaj można dostrzec wyjątkową wrażliwość Szymanowskiego – podkreśla.
Muzyka kompozytora bywa postrzegana jako wymagająca, m.in. ze względu na rozbudowany zapis i złożoność środków harmonicznych. Szałwińska nie uważa jednak, by stanowiło to barierę dla odbiorców. Jej zdaniem zadaniem wykonawcy jest wydobycie z utworu najważniejszych emocji i melodii, które pozwalają słuchaczowi odnaleźć własny punkt odniesienia, niezależnie od znajomości muzyki klasycznej.
– Kiedyś mój wielki mentor, profesor Lew Naumow, powiedział, że im więcej nut znajduje się w zapisie, tym bardziej trzeba pokazać ludziom piękno melodii. Trzeba znaleźć ten przewodni motyw, którego słuchacz może się uchwycić. Przecież nie wszyscy chodzą do filharmonii i nie wszyscy muszą znać się na muzyce klasycznej. Rolą wykonawcy jest sprawić, żeby ludzie mogli coś usłyszeć, przeżyć i odnaleźć w muzyce własne emocje – mówi pianistka.
Wizualna strona wydawnictwa również odgrywa istotną rolę. Okładka nawiązuje do portretu Karola Szymanowskiego autorstwa Witkacego, tworząc artystyczny dialog pomiędzy muzyką a obrazem. Szczególnie w wydaniu winylowym grafika zyskuje większą przestrzeń, pozwalając odbiorcy doświadczyć albumu także w wymiarze wizualnym. – Bardzo lubię, kiedy istnieje harmonia między szatą graficzną a tym, co znajduje się w środku płyty. Ta okładka jest niezwykle piękna, dlatego cieszę się, że album ukaże się również na winylu. W takim formacie grafika będzie mogła wybrzmieć w pełni. Mam nadzieję, że wszystko razem stworzy taką całość, w której muzyka i obraz będą się dopełniały – przyznaje Beata Szałwińska.
W interpretacji pianistki ważna pozostaje równowaga między wiernością partyturze a osobistym podejściem do muzyki. Nie chodzi o odchodzenie od intencji kompozytora, lecz o odnalezienie własnego sposobu przekazywania jego myśli, przy zachowaniu indywidualnego charakteru wykonania. Szałwińska podkreśla, że własna tożsamość artystyczna i techniczne przygotowanie powinny służyć muzycznemu przekazowi, a nie dominować nad nim. Inspiracji szuka przede wszystkim w bezpośrednim kontakcie z partyturą, nie w gotowych interpretacjach innych pianistów.
Wydanie „9 Preludiów op. 1” wpisuje się także w jej szersze zainteresowanie polskim repertuarem. Szałwińska zwraca uwagę, że twórczość Szymanowskiego wciąż zbyt rzadko pojawia się w programach koncertowych, a jego dorobek nie jest wystarczająco rozpoznawalny wśród szerokiej publiczności. – Myślę, że wielu Polaków nie zdaje sobie sprawy z tego, jak wielkim i genialnym kompozytorem był Szymanowski. To wielka szkoda, że jego muzyka tak rzadko pojawia się w repertuarach. Chciałabym pomagać w odkrywaniu jej piękna, ponieważ nie trzeba być ekspertem ani melomanem, żeby dać się jej poruszyć. Bardzo wiele zależy od tego, jak tę muzykę się prezentuje i czy potrafimy pokazać jej emocjonalną stronę – mówi artystka.
Karol Szymanowski pozostawił po sobie różnorodny dorobek, obejmujący wczesne utwory fortepianowe, kompozycje inspirowane europejską tradycją oraz dzieła odwołujące się do polskiego folkloru i kultury Podhala. Jego twórczość ewoluowała, przekraczając kolejne stylistyczne granice. Wczesne preludia pozwalają przyjrzeć się momentowi, w którym kształtował się język kompozytora, a zarazem dostrzec potencjał, który rozwinął się w jego późniejszych dziełach.
Beata Szałwińska od ponad dwóch dekad mieszka w Luksemburgu. Jej artystyczna droga prowadziła przez Warszawę oraz studia muzyczne w Polsce i Francji, a później współpracę z muzykami i instytucjami w różnych krajach Europy. Mimo życia poza ojczyzną pozostaje mocno związana z polską kulturą, traktując muzykę jako sposób promowania rodzimego dziedzictwa i dzielenia się nim z międzynarodową publicznością. – Staram się wyrażać miłość do Polski na swój sposób, przez muzykę i to, co robię jako artystka. Polska jest krajem niezwykle bogatym kulturowo, pełnym wspaniałych twórców i ludzi, których dorobek warto pokazywać światu. Uważam, że siłą każdego narodu jest świadomość własnej kultury, jej bogactwa i tożsamości. Jestem dumna z tego, że mogę prezentować polską muzykę i przypominać, jak wiele mamy do zaoferowania – podkreśla pianistka.
Premiera albumu w przededniu Narodowego Święta Niepodległości nabrała w tym kontekście symbolicznego wymiaru. Wydawnictwo łączy osobistą interpretację muzyki Szymanowskiego z przypomnieniem o znaczeniu polskiej kultury poza granicami kraju, a zarazem zachęca do spojrzenia na rodzime dziedzictwo bez repertuarowych przyzwyczajeń.
Beata Szałwińska jest pianistką, której działalność obejmuje repertuar klasyczny, jazzowy i rozrywkowy. Kilka lat temu zainicjowała Złotą Serię Nagrań, w ramach której publikuje fortepianowe interpretacje utworów m.in. Astora Piazzolli, Sergiusza Rachmaninowa, Piotra Czajkowskiego, Carlosa Gardela i Karola Szymanowskiego. Jej działalność opiera się na poszukiwaniu indywidualnego języka wykonawczego i łączeniu różnych stylistycznych perspektyw.

![Oskar Rzążewski – „Hive” [RECENZJA]](https://polskaplyta-polskamuzyka.pl/wp-content/uploads/2026/10/Oskar-Rzazewski-HIVE.jpg)



Dodaj komentarz