,

hvmble. – „uncontained_” [RECENZJA]

Warszawskie trio hvmble. prezentuje debiutancki album „uncontained_” – zapis kilku lat wspólnego grania, muzycznych poszukiwań i przyjaźni. Modern jazz spotyka się tu z free, fusion i rockową ekspresją, a stylistyczne granice ustępują miejsca spontaniczności, intensywnej interakcji i kontrolowanemu chaosowi. Więcej w naszej recenzji tego wydarzenia.

fot. okładka płyty

Nasza ocena:

Warszawskie trio hvmble. prezentuje debiutancki album „uncontained_” – zapis kilku lat wspólnego grania, muzycznych poszukiwań i przyjaźni. Modern jazz spotyka się tu z free, fusion i rockową ekspresją, a stylistyczne granice ustępują miejsca spontaniczności, intensywnej interakcji i kontrolowanemu chaosowi. Więcej w naszej recenzji tego wydarzenia.

Recenzja płyty „uncontained_” – hvmble. (For Tune, 2026)

Debiutancki album „uncontained_” warszawskiego tria hvmble. to odważna mieszanka nowoczesnego jazzu z duchem swobodnej improwizacji i rockową energią. Muzycy nie boją się szaleństwa, ale potrafią utrzymać je w ryzach własnego, przemyślanego języka artystycznego. Taka formuła sprawia, że ich muzyka wymyka się łatwym klasyfikacjom gatunkowym, nie tracąc przy tym wewnętrznej spójności. Owszem, jazz pozostaje tu najważniejszym punktem odniesienia, jednak otwartość wykonawców pozwala im znacznie szerzej spojrzeć na muzyczną materię. Dzięki temu grupa nie ogranicza się do sprawdzonych rozwiązań, lecz kreuje brzmienie, w którym swoboda i wyobraźnia nie znają stylistycznych granic.

Zaskakująca jest w tym przypadku świadomość i dojrzałość materiału, który udało się stworzyć muzykom. Nie powinno to jednak dziwić, biorąc pod uwagę, że trio tworzą Mateusz Tomiak (gitara), Kosma Góra (gitara basowa) i Wojciech Zieliński (perkusja), czyli artyści od lat związani z warszawskim środowiskiem jazzowym, znający się już od dawna. Co więcej, materiał na ten debiutancki album powstawał na przestrzeni kilku lat. Nic więc dziwnego, że „uncontained_” zawiera pomysły muzyków, którzy zdążyli się już bardzo dobrze poznać, mimo że jest to przecież ich pierwsza wspólna płyta.

Uwagę zwraca również wzajemna interakcja wykonawców, którzy błyskawicznie reagują na swoje zagrania i wyczuwają najdrobniejsze niuanse pojawiające się w muzycznej przestrzeni. Wiele dzieje się tutaj pozornie spontanicznie, jakby poszczególne rozwiązania rodziły się w danej chwili, jednak jednocześnie całość zachowuje przemyślaną konstrukcję. Intensywność brzmienia oraz improwizacyjny rozmach nie przesłaniają znakomitego warsztatu i pełnej kontroli nad muzycznym przekazem. Artyści potrafią przekuwać nawet najbardziej nieoczywiste idee w konkretne pomysły, zachowując przy tym naturalność i lekkość wspólnego grania (znakomite „Crystal Balls”).

Najciekawsze jest chyba to, że niekiedy sama muzyka zdaje się wyprzedzać zamysł wykonawców. Jakby w trakcie grania pojawiały się rozwiązania, za którymi dopiero podążają, pozwalając, by rozwijająca się narracja prowadziła ich w nieoczekiwanych kierunkach. Dzięki temu obok energetycznych, nieszablonowych wątków („Kung-Food”) mamy tu odrobinę psychodelii („Protokół 420”), obok spontaniczności – świadomość formy, a przy tym jakąś niezwykłą płynność, która sprawia, że albumu słucha się z dużą przyjemnością. Zespół nie stroni również od bardziej klimatycznych, wyciszonych fragmentów, w których uwagę przykuwa niemal obezwładniająca kruchość dźwięków („Chłopcy z Bangladeszu”). Smaczkiem jest natomiast współczesna interpretacja „Kattorny” Krzysztofa Komedy w aranżacji Tomiaka.

I nawet jeśli nie wszystkie elementy „uncontained_” łączą się ze sobą idealnie, album tworzy intrygującą opowieść, od której trudno się oderwać. hvmble. zasługują na uwagę, bo w modern jazzie wciąż brakuje niekiedy takiej odwagi – wykraczającej poza sprawdzone wzorce i wnoszącej do gatunku rzeczywiście świeżą jakość.

Łukasz Dębowski


  • Oskar Rzążewski – „Hive” [RECENZJA]
  • 30-lecie płyty „Wszystko się może zdarzyć” Anity Lipnickiej