Martin Haidash – „Afterness” [RECENZJA]

Po dobrze przyjętym debiucie Martin Haidash prezentuje kolejne wydawnictwo. „Afterness” ukazał się 6 listopada 2026 roku i jest następcą albumu „Present Memories”, na którym artysta zaprezentował własne spojrzenie na instrumentalną muzykę elektroniczną. Poniżej prezentujemy naszą recenzję tego wydarzenia.

Recenzja płyty „Afterness” – Martin Haidash (2026)

Ilustracyjna muzyka oparta na brzmieniach elektroniki i fortepianu to projekt wymagający precyzji, skupienia, ale też dużej inwencji twórczej, by nie popaść w marazm czy przewidywalność. Z tej pułapki udało się wyjść Marcinowi Hajdaszowi, występującemu jako Martin Haidash, który na albumie „Afterness” zaprezentował szeroką paletę instrumentalnych pasaży, tworzących niejednoznaczny i wciągający swoją wymową zestaw ośmiu kompozycji.

Pojawiająca się chwilami jednostajność nie sprawia, że tracimy kontakt z muzyką, którą przygotował artysta. Wszystkie utwory są dość długie i snują się w swobodnie płynącej materii, nie powodując jednak znużenia, gdyż osnute są refleksyjnym, a czasem bardziej niepokojącym nastrojem. Szczególnie ważne jest zespolenie dźwięków fortepianu z tłem wybranych propozycji, nadające im organicznego, bardziej szlachetnego kolorytu, co w tym przypadku ma istotne znaczenie. Owszem, są one elementem dodanym, ale wyraźnie wzbogacającym strukturę utworów, nawet jeśli pojawiają się nieco zbyt nieśmiało („Afterself”). Niektóre motywy wydają się dość proste czy wręcz sterylnie określone, ale to również potwierdza, że twórca nie tracił kontroli nad ich okiełznaniem. Dzięki temu poszczególne propozycje są gładko utkane w swojej dość hermetycznej oprawie.

Na osobne docenienie wyróżnienie zasługuje wkład Alka Żurowskiego (miks i mastering), na co dzień będącego częścią zespołu Baasch, który zapewne mocniej podkreślił zindywidualizowany charakter tego albumu. Reszta należy do samego Martina, nawet okładka powstała na bazie jego fotografii.

Oprawa muzyczna jest ściśle zespolona z nastrojem, który towarzyszy temu projektowi od początku do samego końca. Struktury są czytelne, rozwijają się powoli, tworząc oniryczną aurę, która w wielu momentach bywa niezwykle hipnotyzująca („After Slumber”), co przemawia na korzyść całego materiału. Twórca zadbał jednak również o detale, pojawiające się może nieśmiało, ale urozmaicający wymowę artystyczną wybranych kompozycji, czego przykładem jest bardziej szorstki „Neverafter”. Warto zwrócić uwagę na przejścia pomiędzy poszczególnymi numerami, zapętlające się w sposób niemal niezauważalny. To tworzy obraz większej historii, którą w takiej formie udało się rozpisać. Martin nie rezygnuje też z nieco futurystycznych, lekko vintage’owych dźwięków, oplatających kompozycje w dość wyszukany sposób („Be After”). Inspiracje latami 80. i 90. są w tym przypadku wręcz nieuniknione.

Może brakuje tu mocniejszego podkreślenia autorskiego pierwiastka, jednak nie można odmówić Martinowi Haidashowi umiejętności czerpania z tego, co już gdzieś słyszeliśmy, i ukazywania tych inspiracji z osobistej perspektywy. Dlatego „Afterness” nie powinno się traktować jedynie jako muzyki tła, szczególnie że udało się w nim uwypuklić głęboki, mocno sugestywny koloryt, który w takiej odsłonie wypada co najmniej przekonująco. Być może nie jest to album, który domaga się nieustannej uwagi, ale potrafi sprawić, że to, co początkowo miało jedynie towarzyszyć naszym myślom, zaczyna je rozwijać.

rec. Łukasz Dębowski