,

Leszek Komosa – „Ogrody życia” [RECENZJA]

Czasem do realizacji muzycznych marzeń trzeba dojrzeć, a czasem po prostu znaleźć właściwy moment, by ponownie za nimi podążyć. Leszek Komosa po niemal trzydziestu latach przerwy wrócił do komponowania, czego efektem jest album „Ogrody życia”. To rozbudowany projekt łączący różne muzyczne estetyki z poetyckim słowem. Do jego nagrań zaproszono ponad 50 muzyków. Więcej można dowiedzieć…

fot. okładka płyty

Nasza ocena:

Czasem do realizacji muzycznych marzeń trzeba dojrzeć, a czasem po prostu znaleźć właściwy moment, by ponownie za nimi podążyć. Leszek Komosa po niemal trzydziestu latach przerwy wrócił do komponowania, czego efektem jest album „Ogrody życia”. To rozbudowany projekt łączący różne muzyczne estetyki z poetyckim słowem. Do jego nagrań zaproszono ponad 50 muzyków. Więcej można dowiedzieć się z naszej recenzji tego wydarzenia.

Recenzja płyty „Ogrody życia” Leszek Komosa (2026)

Czy w czasach łatwo dostępnej muzyki, tworzonej przez każdego, kto tylko ma na to ochotę, również przy wsparciu narzędzi AI, warto jeszcze pochylać się nad klasyczną piosenką i angażować w jej realizację tak liczne grono artystów? Okazuje się, że nie tylko warto, ale wręcz trzeba to robić, co udowadnia nowy album „Ogrody życia” Leszka Komosy. Po niemal trzydziestu latach przerwy twórca powrócił do komponowania, oddając nam muzykę dopracowaną w każdym szczególe, pełną pasji, wyrazistych melodii, bogatych aranżacji i żywych struktur instrumentalnych.

Wszystko to powstało przy udziale ponad pięćdziesięciu muzyków, wśród których znalazła się Orkiestra Polskiego Radia, chór oraz grono znakomitych wokalistów. Pozornie otrzymujemy nieco anachroniczną odmianę popu o jazzowo-poetyckim zabarwieniu, w której klasyczne akcenty okazują się jednak czymś więcej niż stylistycznym ornamentem – wzmacniają bowiem emocjonalną wymowę poszczególnych utworów.

Pomimo tak licznego grona gości powstała bardzo spójna płyta, rozpisana według wysokich standardów, które odciskają piętno na każdej propozycji. Podziw budzą rozbudowane harmonie i orkiestracje, nieprzytłaczające jednak całości, nawet jeśli odrobina patosu wpisana jest w całe przedsięwzięcie. Każda piosenka została przy tym utkana indywidualnie na kanwie znakomicie poprowadzonej narracji, nie tylko muzycznej, bo przecież ważne miejsce zajmuje tu również słowo. Twórca sięgnął po teksty Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i Edwarda Stachury, ale nie obawiał się także włączyć do projektu twórczości młodego pokolenia – Julii Wasielewskiej (pojawiającej się w trzech utworach) i Wiktora Gabora.

Uzupełnieniem są słowa samego gospodarza, stanowiące główną oś całego wydarzenia. Znakomicie obrazuje to otwierający album utwór „Ogrody życia” w wokalnej odsłonie Staszka Plewniaka. Poetyckiego wydźwięku tych tekstów nie sposób umniejszać, tym bardziej że Komosa jako autor słów sprawdza się bardzo dobrze. Wnosi do nich własną perspektywę, umiejętnie kształtując dramaturgię piosenek, które w szerszym ujęciu mają również coś istotnego do przekazania.

Nieco filmowe ilustracje nie zakłócają odbioru, ponieważ czuć, że zadbano o zachowanie równowagi w każdym aspekcie realizacyjnym. Żaden element dziesięciu utworów nie został nadmiernie wyeksponowany kosztem pozostałych. Dzięki temu nie przytłacza warstwa muzyczna, a interpretacje nie stają się przesadzone, zachowując przy tym indywidualny ton każdej historii. Profesjonalne zespolenie wszystkich składników tego materiału zasługuje na szczególne uznanie, nawet jeśli orkiestracje miejscami ustępują bardziej klasycznemu instrumentarium, jak choćby w „Nie było Pana” z udziałem Darii Kobiereckiej (ładnie dołączone gitarowe solówki). Wśród wokalistów pojawia się także wcześniej niewymieniony Łukasz REKS, którego siła przekazu równoważy bogaty muzyczny koloryt wybranych kompozycji (doskonale słychać to w „Nie ma nas”).

Na płycie „Ogrody życia” Leszka Komosy wszystko wydaje się tak precyzyjne i zrealizowane z pełnym profesjonalizmem, że można odnieść wrażenie, iż brakuje tu miejsca na większą swobodę, odrobinę spontaniczności, może wręcz na jakiś błąd. Nie odbiera to jednak nagraniom ludzkiego pierwiastka ani emocji, które pojawiają się w poszczególnych wykonaniach. Rodzą one uczucia bliskie wrażliwości słuchacza, który z pewnością może odnaleźć w tych piosenkach część własnego życia. Pomaga w tym refleksyjny ton, nieprzesłonięty jednak pod warstwą przesadnego smutku, nawet jeśli malowniczy charakter kompozycji przywołuje odrobinę sentymentu.

Ktoś mógłby powiedzieć, że to nie czas na projekty odwołujące się do klasycznego ukazywania piosenkowej melodii. A może po prostu na dobrą muzykę zawsze jest odpowiedni moment, niezależnie od czasów, w których przyszło nam żyć?

Łukasz Dębowski


  • Oskar Rzążewski – „Hive” [RECENZJA]
  • 30-lecie płyty „Wszystko się może zdarzyć” Anity Lipnickiej