Lover – „The Last Thing You Will Feel” [RECENZJA]

Drugi album projektu LOVER rozwija formułę konceptualnej opowieści, w której filmowe inspiracje spotykają się z bardziej tradycyjną formą piosenkową. Na „The Last Thing You Will Feel” elektronika przenika się z rockiem i progresywnymi rozwiązaniami, tworząc wielowymiarową całość. Więcej można dowiedzieć się z naszej recenzji tej płyty.

Recenzja płyty „The Last Thing You Will Feel” – Lover (2026)

Projekt Lover, za którym stoi Witold Brylewski, rozbudowuje pomysły z debiutanckiej płyty, ponownie zabierając nas w rejony dobrze znane z muzycznej klasyki, ale przetwarzając obecne w nich inspiracje na autorski sposób, bez kopiowania tego, co już słyszeliśmy. Koncepcja jego muzyki mocno odwołuje się do najlepszych tradycji, szczególnie tych z ducha lat 80., ukazanych jednak z dzisiejszej perspektywy i w znacznie szerszym wymiarze niż na pierwszym albumie. „The Last Thing You Will Feel” otwiera przed nami bardziej rozbudowany świat dźwiękowych skojarzeń, w którym elektronika staje się impulsem do rozwijania rockowo-progresywnych pomysłów w swobodnie prowadzonych narracjach, niekiedy przywodzących na myśl filmowe opowieści.

Warto podkreślić, że materiał nie sprawia wrażenia wygenerowanego przy użyciu współczesnych narzędzi AI, lecz pełnowymiarowego dzieła zrodzonego z fascynacji analogowym brzmieniem syntezatorów. To niewątpliwa siła wszystkich kompozycji, które układają się w przemyślaną całość, tworząc spójny koncept, a zarazem pozostawiając nam przestrzeń dla emocji i swobodnego zanurzenia się we własnych myślach. Obecna jest tu również osobista narracja, dzięki której instrumentalne utwory nie stają się anonimowe (w materiałach prasowych twórca odwołuje się do śmierci, ale też miłości). Ten autorski pierwiastek – który można by jeszcze mocniej wyeksponować – ma w tym przypadku szczególne znaczenie, nadając muzyce znaczenie wykraczające poza samą fascynację określoną estetyką.

Potwierdza to znakomicie poprowadzony, noszący ślady eksperymentu „Hung On A Piano Wire”, który wymyka się oczywistym ramom gatunkowym. Bardzo dobrze wypada również sposób, w jaki kompozycje zmieniają się i przeistaczają, tworząc zaskakująco plastyczną przestrzeń, gdzie nieoczekiwanie pojawiają się rockowe elementy. Dzięki temu słuchacz bywa zaskakiwany, a album unika monotonii („You Found Me”).

Jednym z wyraźnych sygnałów różnych inspiracji jest „Drug Invasion”, który przywołuje skojarzenie: o, to coś w duchu Jean-Michela Jarre’a! Później jednak nie jest już tak przewidywalnie, nawet jeśli odpływamy w filmowe rejony przywodzące na myśl Vangelisa, jak w „Heart Of The Sun”. Całość nie daje się więc sprowadzić do jednego poziomu odbioru (futurystyczno-robotyczne „MindKiller”). Dzięki temu nie możemy ustawić się wobec tych kompozycji w jednej, z góry określonej pozycji. Ogromny szacunek należy się za tak wykonaną pracę, która pozwala czerpać autentyczną przyjemność z odkrywania poszczególnych numerów.

„The Last Thing You Will Feel” to album, który nie wymaga od słuchacza specjalnego przygotowania ani znajomości wszystkich muzycznych tropów, do których odwołuje się Witold Brylewski. Wystarczy dać się ponieść tej opowieści i pozwolić, by poszczególne dźwięki uruchamiały w nas własne skojarzenia. Lover udowadnia, że można czerpać z dobrze znanych źródeł, a jednocześnie nie zatracić przy tym twórczej niezależności. Nie wszystko musi być tu podane wprost, nie każda kompozycja prowadzi do łatwego rozpoznania. I fajnie jest wrócić do tej płyty po czasie, bo za każdym razem można znaleźć w niej coś, co wcześniej umknęło naszej uwadze.

rec. Łukasz Dębowski

Retrofuturystyczna podróż przez dźwięki. LOVER – „Technicolor” [RECENZJA]